HOME              PROGRAMMA             ARTIST              PARTNERS                ARCHIEF

Trees Le Roy (B)


INTRODUCTIE.


In deze performance stelt Trees Le Roy haar broze naakte lichaam sprakeloos present tegen de achtergrond van de fabriek.

De “sonate N° 6” van de overleden Russische componiste Galina Oestvolskaja; live vertolkt door pianist Michael Pinket aan de  vleugelpiano; benadrukt de vervreemding tussen het menselijke

lichaam, de productiehall, en werkplaatsarchitectuur.

De performance eindigt met het geluid van de ponsmachine, die de repetitieve slagen van de pianomuziek overneemt, terwijl het lichaam teruggevoerd word naar de achtergrond.


Galina Oestvolskaja.


Een andere muziek, een andere wereld, een wereld buiten alle kenbare werelden: Een dergelijke muziek ontsnapt aan alle traditionele criteria van analyse of interpretatie. Oestvolskaja zelf gebiedt . "Ik verzoek allen die waarachtig van mijn muziek houden om af te zien van een theoretische analyse'.


De gebruikelijke criteria kunnen niet toege¬past worden op een muziek die de muziekgeschie¬denis negeert: "Mijn werk", schrijft Oestvolskaja nog, "heeft dan ook op geen enkele manier iets te maken met enige andere componist, wie dan ook". Zij die toch geprobeerd hebben over haar muziek te spreken, zoals Boris Tisjtsjenko, een vroegere leerling, gebruiken dikwijls een terminologie die niet uit de musicologie stamt, maar uit de cosmologie en de fysica : "De klanken en lijnen doorkruisen deze muziek als laserstralen, in staat om de hardste metalen door te snijden". Maar het zijn ook stralen die hameren, en deze onbarmhartige ritmische hardnekkigheid bracht de nederlandse musicoloog Elmer Schonberger tot de volgende beeldspraak de vrouw met de hamer, de oerhamer die een uni¬versum van klanken smeedt nog voor de mens werd geschapen. Men denke aan de woorden van Goethe over J.S. Bach: "Onderhoud van God met zichzelf voor de schepping". Zo duikt een nooit gehoorde stem op uit wat de componist Viktor Suslin het "zwarte gat" - Leningrad - heeft genoemd, dit epicentrum van de communistische ter¬reur, deze stad, meer dan andere bloedig gekwetst door de gruwel van de oorlog, deze stad die nu door geld en egoïsme riskeert verslonden te wor¬den door de middelmatigheden van de vrijheid.


Het zwarte gat is ook de plaats, oneindig ver van ons melkwegstelsel verwijderd, waar de mate¬rie een dusdanige hoge densiteit heeft dat ze haar eigen licht gevangen houdt. Zo is deze muziek, een muziek van voor de muziekgeschiedenis, bijzonder tot in het extreme, net zoals het zwarte gat een licht is van voor de geschiedenis van het licht. De oude dame van St-Petersburg herinnert ons eraan dat de muziek net als het universum, nooit zijn laatste woord zal gesproken. hebben.


Tekst van Frans C. Lemaire overgenomen uit :

Oleg  Malov plays Galina Ustvolskaya.

Piano Sonatas.

Megadisc Classics mdc7876.